Het is een indrukwekkende documentaire, die een sterk beeld geeft van de psychologische gevolgen van meisjesbesnijdenis, vertoond in een van de workshops van de vijfde internationale conferentie Zero Tolerance tegen vgv op 6 februari 2008 in Den Haag. Veel diverse kanten van meisjesbesnijdenis worden zichtbaar, hoewel het persoonlijke pijnlijke verhaal van Kate als rode draad door de film loopt.
Hoewel iedereen in Denemarken haar maant voorzichtig te zijn met praten over de besnijdenis in Sierra Leone, want dat hoort niet, is dat juist wat ze wel gaat doen. Ze praat met familie, met een gynaecologe, met imams, met mensen op straat, met andere besneden vrouwen en met de digbas of sovies, de besnijdsters, die veelal ook vroedvrouw en medicijnvrouw zijn. Ze bezoekt de plek waar ze is opgegroeid en besneden, bang voor de herinneringen. Terecht, want het komt allemaal terug: de machteloosheid, de onbeschrijflijke pijn, en er nooit over mogen praten. Het lukt Kate te regelen dat gefilmd mag worden binnen een kanta, een vesting waar meisjes enkele weken na de besnijdenis verblijven totdat ze genezen zijn en leren wat ze moeten leren als toekomstige vrouw. De beelden van de witgeschilderde (= teken van besneden zijn) meisjesgezichten in diverse leeftijdscategorieën blijven op het netvlies branden. Mensen laten hun dochters met verschillende leeftijd in één keer besnijden, omdat het geld kost, wat ze zich niet vaak kunnen veroorloven. Dat het besnijden door gaat komt door sommigen door de sterke rol van de besnijdsters, zij hebben veel invloed op de mensen en het is hun inkomstenbron. Mensen die zich niet willen conformeren worden slecht behandeld of uitgesloten. Imams geven aan dat het niets met religie te maken heeft, maar zij alleen kunnen het gebruik niet stoppen. Er moet een verbod komen door de regering en dorpsleiders moeten betrokken. I n de tijd dat Kate haar studie maatschappelijk werk in Denemarken afrondt beginnen mensen te praten over meisjesbesnijdenis. Op regelmatige vragen of zij besneden is, heeft ze altijd ontkennend geantwoord. Uit schaamte. Ze ontmoette Somalische vrouwen die ook pertinent zeiden niet besneden te zijn. Heel langzaam zijn ze in een kleine groep er over gaan praten.
Door erover te gaan praten in Sierra Leone, met name met de digbas is een grote last van haar afgevallen. Verrassend voor haar was de (ongevraagde) uitspraak van één van de belangrijkste besnijdsters, dat alles wat ze doen uit armoede gebeurt.